Μπορεί το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει, όταν οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν;

  

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

Όσο οι κύριοι θεσμοί της αγωγής, οικογένεια και σχολείο, δεν συνεργάζονται συστηματικά και δημιουργικά στο ζήτημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των μαθητών / μαθητριών δεν μπορεί να αλλάξει το σημερινό εν πολλοίς παραδοσιακό και αναποτελεσματικό σχήμα παιδείας και μόρφωσης. 

  Ωστόσο, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που επιβαρύνει επιπρόσθετα την κακοτεχνία του παιδαγωγικού μας σκηνικού. Οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους. Δεν τα μαθαίνουν και δεν τα εξασκούν στα μεγάλα προτάγματα της παιδαγωγικής ούτε σε έναν ουμανιστικό αξιακό κώδικα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έτι περαιτέρω τους καλλιεργούν την ανευθυνότητα και την έλλειψη σεβασμού.

Σε παλιότερους καιρούς, σε εποχές του συντηρητικού ή και αυταρχικού σχολείου, οι γονείς στις τριμερείς συναντήσεις «εκπαιδευτικών – μαθητών – και των ιδίων» έπαιρναν σχεδόν εξ ορισμού το μέρος των εκπαιδευτικών και ήσαν υπέρ του δέοντος αυστηροί έναντι των παιδιών τους. Σήμερα στους καιρούς της διευρυμένης δημαγωγίας και του διάχυτου λαϊκισμού η εικόνα έχει αντιστραφεί. Οι γονείς υπερασπίζονται τα παιδιά τους ακόμα και όταν καταφανώς κάνουν λάθος! Πήγαμε δηλαδή από τη μια λανθασμένη άκρη στην άλλη εξίσου ή και περισσότερο λανθασμένη άκρη…

Αντί οι γονείς να ενσταλάζουν σιγά – σιγά την έννοια και την αξία της ευθύνης στα παιδιά τους, που θα τους δίνει όλο και μεγαλύτερη αυτονομία στη ζωή τους και θα τα βοηθάει να παίρνουν δημιουργικές αποφάσεις για τον εαυτό τους, τα δικαιολογούν ακόμα και όταν διαπράττουν λάθη. Μια τέτοια αντίληψη και πρακτική όχι μόνο δεν βοηθάει τα παιδιά στο να κατακτούν αυτοπεποίθηση για τη δύσκολη ζωή αλλά και απομειώνει τις προσπάθειές τους για τη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

Προφανώς και η περιπτωσιολογία δεν είναι και η καλύτερη μέθοδος για την εξαγωγή συμπερασμάτων, αλλά δεν παύει να έχει την αξία της είτε στη λογική μιας «μελέτης περίπτωσης» (case study) είτε στη λογική ότι κάθε συγκεκριμένο παράδειγμα μπορεί να δώσει κάποια στοιχεία για την κατανόηση του ούτως ή άλλως πολυσύνθετου παιδαγωγικού και εκπαιδευτικού έργου.

Η συγκεκριμένη μαθήτρια είναι μια πολύ καλή μαθήτρια. Είχε όμως ένα ελάττωμα˙ δεν μπορούσε να σηκωθεί πρωί για να πηγαίνει στο σχολείο εγκαίρως, με αποτέλεσμα να παίρνει κατ’ επανάληψη απουσίες. Παρά το γεγονός των επαναλαμβανόμενων προειδοποιήσεων τόσο της υπεύθυνης εκπαιδευτικού όσο και της διευθύντριας αλλά και άλλων εκπαιδευτικών και στην ίδια τη μαθήτρια και στη μητέρα της, οι απουσίες συσσωρεύονταν σα να μη συμβαίνει τίποτα. Η διεύθυνση του σχολείου είχε καλέσει αρκετές φορές τη μητέρα και την ενημέρωνε για την όλη πορεία των απουσιών. Η μητέρα σ’ όλη αυτή την πορεία επέκρινε την κόρη της, αλλά δεν έλυνε και το πρόβλημα.

Τελικά οι απουσίες υπερέβησαν το όριο των 114, υπερέβησαν και το όριο των 164 (των καλών μαθητών…), υπερέβησαν τις 220 και, όπως ήταν φυσικό, η μαθήτρια έμεινε στην ίδια χρονιά, με βάση τα προβλεπόμενα από το νόμο. Πρόκειται προφανώς για ένα φοβερό λάθος, που επηρεάζει την εφηβική ζωή της μαθήτριας και για μια απαράδεκτη στάση τόσο της μαθήτριας όσο και της μητέρας.

Η συνέχεια είναι αποκαλυπτική, αποκαλυπτική της υποκουλτούρας που οδήγησε στην απώλεια της σχολικής χρονιάς αλλά και στην αντιδιαπαιδαγώγηση της μαθήτριας. Η μητέρα έκανε ένσταση στη Διεύθυνση της Εκπαίδευσης με το αιτιολογικό ότι η κόρη της δεν αντιμετωπίστηκε με την επιπρόσθετη αιτιολογία της «εποχικής γρίπης», που είχε εισάγει το Υπουργείο Παιδείας προς το τέλος της σχολικής χρονιάς. Φυσικά αυτό δεν γινόταν, γιατί δεν μπορούσε η μαθήτρια να λογίζεται ότι έχει γρίπη τις δύο πρώτες ώρες κάθε ημέρα που έλειπε και να μην έχει τις υπόλοιπες ώρες. Η ένσταση απορρίφθηκε «αυθωρεί και παραχρήμα». Αλλά έχει σημασία η συνέχεια. Η μητέρα έκανε παράπονα στο Σύλλογο, γιατί ο Σύλλογος δεν αποχαρακτήρισε παλιότερες ασθένειες της μαθήτριας και να τις εντάξει στην εποχική γρίπη. Ζητούσε δηλαδή από το σύλλογο και να αλλάξει τα χαρτιά των γιατρών (!) αλλά και να παρανομήσει συνειδητά και αβασάνιστα. Ακόμα και όταν οι εκπαιδευτικοί της τόνιζαν ότι αυτό δεν μπορούσαν να το κάνουν ποτέ, η μητέρα της συνεχίζοντας το κρεσέντο της ανευθυνότητας και της παρακμιακής νοοτροπίας έλεγε ότι στα άλλα σχολεία έτσι έκαναν οι εκπαιδευτικοί. Αλλά όταν της αναφερόταν ότι αυτό είναι παράνομο και της ζητούσαν να αναφέρει έστω και ένα σχολείο, άλλαζε τη κουβέντα.

Είναι προφανές ότι η μητέρα δεν είχε καταλάβει τι σημαίνει τήρηση της νομιμότητας ούτε ποια είναι η έννοια του «σωστού» στην αγωγή του παιδιού της ούτε ποια είναι η αξία της ευθύνης. Σημειωτέον ότι η μητέρα ήταν αρκετά εκπαιδευμένη και με πτυχίο «υψηλής ζήτησης», όπως λέμε για τις …περιζήτητες σχολές. Το ερώτημα που θέτω είναι απλό. Μπορεί το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει, όταν οι γονείς αντιδιαπαιδαγωγούν με τόσο ωμό τρόπο τα παιδιά τους;

Πηγή: ipaideia.gr

Σχόλιο: Δυστυχώς το φαινόμενο που περιγράφει το άρθρο λαμβάνει κάθε μέρα και μεγαλύτερες διαστάσεις στο ελληνικό σχολείο...Ο σύγχρονος γονέας αντί να είναι αντικειμενικός και δίκαιος κριτής της συμπεριφοράς του παιδιού του, ζητά στο τέλος και "τα ρέστα" από τον καθηγητή...  

Η κατάντια των social media με την ματιά του Moby

Γροθιά στο στομάχι είναι το νέο βιντεοκλίπ του Moby, που αποτελεί ένα αιχμηρό σχόλιο για τη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που μετατρέπει την πραγματικότητα μας σε εικονική και μας κάνει να πιστεύουμε ότι επικοινωνούμε, αν και στην πραγματικότητα έχουμε χάσει την ανθρώπινη επαφή.

Πρόκειται για ένα εκπληκτικό αν και μελαγχολικό animation που απεικονίζει την γκρίζα πραγματικότητα των σύγχρονων ανθρώπων, που εξαρτημένοι από τις οθόνες τους ξεχνούν να ζήσουν.

Δημιουργός του βιντεοκλίπ ο Στιβ Κατς, ένας Λονδρέζος illutrator που έχει συνεργαστεί με πολλά περιοδικά, sites, τηλεοπτικά σόους αλλά και διεθνείς οργανισμούς για να κατασκευάσει animation projects με κοινωνικό μήνυμα. Από τους Simpsons, μέχρι την Unesco τα καυστικά του σκίτσα προβάλουν μη-φωτογενείς παρατηρήσεις για τον κόσμο μας σήμερα και προκαλούν διάλογο.

Το κλιπ έχει βασιστεί στο τραγούδι «Are You Lost In The World Like Me?», του πρώτου δίσκου των Moby & The Void Pacific Choir, «These Systems Are Failing».

Ποιά είναι η πραγματικότητα λοιπόν;

Ο ήρωας του βιντεοκλίπ βρίσκεται μόνος ανάμεσα σε ένα αχανές πλήθος που γυρίζει γύρω του με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη του smartphone του και μέσω των στίχων του Moby αναρωτιέται αν κι αυτοί αισθάνονται χαμένοι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όπως εκείνος.

«Αυτά τα συστήματα πέφτουν» είναι το μήνυμα που εμφανίζεται στην οθόνη πριν μια σειρά ανθρώπων πέσει σε μία μαύρη τρύπα στο δρόμο συνεχίζοντας να κοιτάζει με απάθεια το κινητό του και τίποτα άλλο πέραν αυτού.

Μαύρες μέρες και ένας ήλιος που πεθαίνει δημιουργεί ανθρώπους - σκιές του εαυτού τους, μόνους μέσα στους πολλούς που δεν βλέπουν ότι στα αλήθεια δεν είναι μόνοι.

Ακολουθεί μια σκηνή που μια ομάδα αστυνομικών ξυλοκοπά έναν άνθρωπο κι αντί κάποιος να βοηθήσει, όλοι μένουν απλά να παρακολουθούν τη σκηνή, καταγράφοντας την με τα κινητά τους. Τρώνε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι αλλά δεν μιλάνε γιατί και πάλι κοιτάνε τις οθόνες τους. Μια κοπέλα βγάζει σέλφι με φόντο ένα φλεγόμενο κτίριο. Μια άλλη «φοράει» το καλύτερο χαμόγελο της για τη φωτογραφία, και μόλις το φλας σβήσει η κατάθλιψη επιστρέφει στο πρόσωπο της.

Στη συνέχεια ο ήρωας βρίσκεται μέσα σε ένα λεωφορείο. Όλοι χαμένοι σε έναν δικό τους διαδικτυακό κόσμο και πάλι, και παρά την κοινωνικότητα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έτοιμοι για καβγά ακόμα κι αν κάποιος απλά τους αγγίξει. Συναισθήματα εκφράζονται μέσω emoticons από ανέκφραστα και άψυχα πρόσωπα. Ο ήρωας ονειρεύεται ότι προστατεύει μια κοπέλα από κάποιον που την παρενοχλεί κι εκείνη τον ερωτεύεται. Είναι όμως μόνο ένα όνειρο σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει να ονειρεύεται.

Μετά βλέπουμε τα κινητά μας να έχουν μετατραπεί σε κελιά. Οι άνθρωποι ξεχνούν να ζήσουν τη στιγμή και ζουν για να την αναρτήσουν. Ο ήρωας προσπαθεί να τους ξυπνήσει από τη μαζική αποχαύνωση, αλλά μάταια. Κανένας δεν του δίνει σημασία.

Κάποια στιγμή ένα κορίτσι, χαμένο στον κόσμο όπως και ο ήρωας του βιντεοκλίπ, σκαρφαλώνει σε ένα ψηλό κτίριο. πέφτει. Οι χρήστες των social media καταγράφουν την αυτοκτονία της κι αποχωρούν. Μόνο ένας κλαίει. Είναι και πάλι αυτός ο μοναχικός ήρωας που έχει καταλάβει ότι όλα τα ανθρώπινα στον κόσμο της εποχής του διαδικτύου έχουν χαθεί. Που πάνε αυτοί που έφυγαν; Στον γκρεμό…

Τι λένε οι δημιουργοί

«Πριν από μερικά χρόνια είδα το βίντεο "Man" του Steve Cutts και ήταν εκπληκτικό», δήλωσε ο Moby σχετικά με το νέο του βίντεο -όπως διαβάζουμε στο RollingStone- και συμπλήρωσε: «Έψαξα στο διαδίκτυο, βρήκα το e-mail του και ταπεινά του ζήτησα να φτιάξει ένα βίντεο για μένα. Στάθηκα πολύ τυχερός γιατί συμφώνησε! Το βίντεο που έκανε για το κομμάτι Are You Lost in The World Like Me?, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχει ποτέ γίνει για κάποιο από τα τραγούδια μου».

Από την πλευρά του ο Steve Cutts ανέφερε: «Για μένα το βίντεο αυτό θέλει να τονίσει την αύξηση της εξάρτησής μας από την τεχνολογία, καθώς και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση σήμερα ή την έλλειψη αυτής. Εστιάζει στον τρόπο που η τεχνολογία μάς αλλάζει και για το πόσο έχουμε απευαισθητοποιηθεί σχετικά με όσα συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή μας».

Οι στίχοι του τραγουδιού «Αre You Lost in The World Like Me?»:
Look hard the city is gone
Black days and a dying sun
Dream a dream of dark lit air
Just for a minute you'll find me there
So look harder and you'll find
Forty ways it leaves us blind
I need a better place to burn beside the lines
Come on and let me try
Are you lost in the world like me?
And the systems have failed are you free?
All the things are lost can you see?
Are you lost in the world like me?
Like me
So (???) in the city it's dawn
Dropping knives and a dying sun
Salted love in the dark lit air
Just for a minute I'll find you there
So look harder and you'll find
The forty ways it leaves us blind
I need a better way to burn beside the lines
Come on and let me try
Are you lost in the world like me?
And the systems have failed are you free?
All the things are lost can you see?
Are you lost in the world like me?
Like me
Are you lost in the world like me?
And the systems have failed are you free?
All the things are lost can you see?
Are you lost in the world like me?
Like me
(And the systems have failed)
(And the systems have failed)
(And the systems have failed)
(And the systems have failed)
(And the systems have failed)

 Πηγή: tvxs.gr

Πως στέλναν email το 1984 !!!

Δες πόσο κουραστικό ήταν να στείλουν ένα email το 1984!

    Ξέρετε πώς ήταν να στέλνεις ένα email σχεδόν 30 χρόνια πριν; Έχουμε ένα ωραίο βίντεο από σχεδόν 30 χρόνια πριν, όταν το Διαδίκτυο μόλις είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Αυτό το σπάνιο βίντεο εξηγεί βήμα προς βήμα τη διαδικασία αποστολής ενός email το 1984. Πιστέψτε με, είναι αρκετά ενδιαφέρον!

Ανοίγοντας αυτό το βίντεο (μπορείτε να το δείς παρακάτω), είδα ένα μόντεμ σε ένα μέγεθος δεν είχα δει ποτέ πριν. Αυτό σίγουρα δεν ήταν ένα ψηφιακό μόντεμ, ήταν μια μηχανή με κάποιους αναλογικούς round tuning μετρητές που έβλεπες στο ραδιόφωνο, όντας παιδί, στη δεκαετία του ’90.

Ο υπολογιστής στο βίντεο έμοιαζε περισσότερο με μια τηλεόραση αντί για έναν υπολογιστή με μια βασική ασπρόμαυρη οθόνη. Χρειάστηκαν περίπου 5 δευτερόλεπτα ώστε ο κύριος να ενεργοποιήσει το Διαδίκτυο μέσω τηλεφώνου. Ο κύριος είχε, ακόμη, να καλέσει έναν αριθμό για να συνδεθεί στο internet, κάτι που ονομάζεται dial-up σύνδεση αυτές τις μέρες.

Σχεδόν γέλασα όταν ο κύριος στο βίντεο εξήγησε σχετικά όλη διαδικασία ως μια πολύ απλή διαδικασία! Ωστόσο, ο ίδιος κάλεσε (dialed-up) τον αριθμό και περίμενε να ακούσει ένα συγκεκριμένο τόνο. Μόλις έλαβε τον τόνο ως επιβεβαίωση, άνοιξε το μόντεμ. Και τότε η οθόνη του υπολογιστή τρεμο-έπαιξε και ζήτησε από το χρήστη έναν προσωπικό κωδικό πρόσβασης.

Αφότου καταχωρήθηκε με επιτυχία ο κωδικός πρόσβασης, μια οθόνη πολύ χαμηλής ανάλυσης εμφανίστηκε με ένα command line interface, όπου πρέπει να πατήσετε ένα πλήκτρο για να εισέλθετε στο σύστημα.

Χωρίς να σε εκπλήξει, το σύστημα αυτό με το command line interface (CLI) ήρθε με επιλογές όπως ειδήσεις, σχόλια λογισμικού, προγράμματα BBC, feedback λογισμικού, άλλα προγράμματα όπως οι Apple, Pet, Tandy και άλλα, επικοινωνίες και μια από τις τελευταίες επιλογές του ήταν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Έπειτα το άτομο στην άλλη πλευρά πληκτρολογούσε ένα μήνυμα και το μήνυμα παραδιδόταν στον παραλήπτη και με την επιλογή της εκτύπωσης.

Και για να σας ενημερώσουμε πλήρως, ο υπολογιστής στο βίντεο ήταν ο καλύτερος για τότε, αλλά αυτό σίγουρα δεν σήμαινε απίστευτες ταχύτητες για download, ήταν μόνο 1.200 bits ανά δευτερόλεπτο.

Εδώ μπορείς να δείς το εν λόγω βίντεο:

Μήπως πάσχετε από το "σύνδρομο ψηφιακής αποθησαύρισης";

Αν κάθε λίγο και λιγάκι χρειάζεστε άλλον έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο, επειδή έχετε μανία να μαζεύετε όλο και περισσότερες ψηφιακές φωτογραφίες, βίντεο, βιβλία και οτιδήποτε άλλο σε ψηφιακή μορφή, τότε ίσως η περίπτωσή της έχει να κάνει με το «σύνδρομο ψηφιακής αποθησαύρισης» ή «ψηφιακής συσσώρευσης». Αν και δεν έχει ακόμη επίσημα ενταχθεί στις ψυχικές διαταραχές, ακούγονται φωνές ότι αυτό πρέπει να συμβεί.

Ολλανδοί γιατροί, με επικεφαλής την ψυχίατρο δρα Μαρτίν βαν Μπένεκομ του Ακαδημαϊκού Ιατρικού Κέντρου, παρουσίασαν στο ιατρικό περιοδικό "BMJ Case Reports" την περίπτωση ενός 47χρονου άνδρα, ο οποίος εμφάνισε ψυχαναγκαστική τάση συσσώρευσης ψηφιακών αντικειμένων στον υπολογιστή του.

Χιλιάδες φωτογραφίες -και όχι μόνο- προστίθεντο κάθε εβδομάδα στη συλλογή του και μετά περνούσε ατέλειωτες ώρες κάθε μέρα για να τις ταξινομεί σε κατηγορίες. Εκτός από το πάθος για ψηφιακές συλλογές, είχε αντίστοιχη μανία για τη συλλογή φυσικών αντικειμένων. Το αποτέλεσμα ήταν το διαμέρισμά του στο 'Αμστερνταμ να ξεχειλίζει από διάφορα μικροπράγματα που συνεχώς μάζευε και έτσι ήταν αδύνατο να προσκαλέσει τον οποιονδήποτε στο σπίτι του, σύμφωνα με το Live Science.

Όμως το «φόρτε» του άνδρα -επειδή ακριβώς απαλλασσόταν από τους υλικούς περιορισμούς των τεσσάρων τοίχων και μπορούσε να επεκταθεί στον αχανή ψηφιακό χώρο- ήταν οι ψηφιακές συλογές, που είχε συγκεντρώσει σε πέντε μεγάλους σκληρούς δίσκους.

 Όπως είπαν οι γιατροί, η συνεχής ενασχόληση με όλα αυτά τα ψηφιακά αρχεία, αποτελεί από μόνη της ένα πρόβλημα, καθώς δεν αφήνει κάποιον να κάνει άλλα πράγματα στη ζωή του, όπως να κοιμάται, να καθαρίζει το σπίτι του, να βλέπει φίλους και να βγαίνει για διασκέδαση.

Η όλη διαδικασία αρχικά της συγκέντρωσης και μετά της οργάνωσης των ψηφιακών αρχείων είχε εξελιχθεί από ευχαρίστηση σε πηγή άγχους για τον 47χρονο, ο οποίος πλέον έβλεπε όλη τη ζωή του με πολύ αρνητικό τρόπο.

Οι ψυχίατροι έχουν έως σήμερα αναγνωρίσει το «σύνδρομο αποθησαύρισης» ή «διαταραχή παρασυσσώρευσης» ως σύμπτωμα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, που ωθεί τους ανθρώπους, κυρίως ηλικιωμένους, να μαζεύουν συνεχώς άχρηστα πράγματα στο σπίτι τους και να αδυνατούν να πετάξουν το παραμικρό. Συνήθως τα σπίτια τους μετατρέπονται σε «αχούρια» και οι ίδιοι παραμελούν ακόμη και την προσωπική υγιεινή τους, με αποτέλεσμα να αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία.

Ορισμένοι γιατροί προτείνουν τώρα ότι μια υποπερίπτωση αυτού του συνδρόμου θα πρέπει να είναι η ψυχαναγκαστική ψηφιακή αποθησαύριση ή ψηφιακή συσσώρευση ή ψηφιακή συλλεκτομανία. Αυτό θα επέτρεπε στους ψυχολόγους και ψυχίατρους, όπως υποστηρίζουν, να κάνουν πιο εύκολα τη διάγνωση όσων ατόμων έχουν αυτή τη τάση σε βαθμό που έχει εξελιχθεί σε ψυχική διαταραχή, η οποία επιδρά αρνητικά στην ποιότητα της ζωής των ίδιων, αλλά και των άλλων γύρω τους.

 Προς το παρόν, στο επίσημο εγχειρίδιο ψυχιατρικών παθήσεων (το DSM-5) εντάσσεται μόνο η παραδοσιακή αποθησαύριση. Αλλά ίσως είναι θέμα χρόνου να ενταχθεί και η ψηφιακή. Ήδη υπάρχει η σχετική ιστοσελίδα (digital hoarding ή e-hoarding) στη Wikipedia.

'Αλλοι επιστήμονες, πάντως, θεωρούν πρόωρη την επίσημη ένταξη της ψηφιακής αποθησαύρισης στις ψυχικές παθήσεις. Ένα σημείο-κλειδί είναι ότι παραμένει άγνωστο πόσοι άνθρωποι έχουν μανία να συλλέγουν μόνο ψηφιακά αρχεία, αλλά όχι φυσικά αντικείμενα.

Από την άλλη, δεν θεωρείται ξεχωριστή διαταραχή το να συλλέγει κανείς μανιωδώς μόνο εφημερίδες ή μόνο ρούχα, οπότε δεν είναι σαφές γιατί η μανία συλλογής ψηφιακών αρχείων θα πρέπει να αποτελέσει ξεχωριστή κατηγορία ψυχικής διαταραχής.

Επιπλέον, υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: όχι σπάνια, οι γιατροί συμβουλεύουν τους ασθενείς με παραδοσιακή διαταραχή αποθησαύρισης να πάψουν να συλλέγουν φωτογραφίες ή βίντεο ή βιβλία σε φυσική μορφή και να το κάνουν πλέον σε ψηφιακή μορφή, ώστε να αδειάσουν και λίγο χώρο στο σπίτι τους. Αν όμως η ψηφιακή αποθησαύριση θεωρηθεί πάθηση, τότε μια τέτοια ιατρική συμβουλή δεν θα ήταν εύλογη.

Σε ένα πράγμα, πάντως, συμφωνούν λίγο-πολύ οι ειδικοί: ότι αν η συσσώρευση, φυσική ή ψηφιακή, παύει να αποτελεί ευχαρίστηση και μετατρέπεται σε αγχωτικό βραχνά που συνοδεύεται από «παρενέργειες» (όπως αδιαφορία καθαριότητας για το σώμα και το σπίτι), τότε χρειάζεται μια επίσκεψη σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο.

Πηγή: news.gr

8 πράγματα που ήταν πολύ πιο εύκολα 50 χρόνια πριν

8 πράγματα που ήταν πολύ πιο εύκολα 50 χρόνια πριν

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η τεχνολογία έχει κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, αλλά οι άνθρωποι τα κατάφερναν πολύ καλά και πριν τα smartphone τα tablet και το ίντερνετ. Για την ακρίβεια, ακόμα κι αν σας φαίνεται περίεργο, μερικά πράγματα ήταν πιο εύκολα ή καλύτερα τότε. 

1. Τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές και τις αλάνες και οι γονείς δεν φοβούνταν
Δεν χρειάζεται να πάμε καν 50 χρόνια πριν, ακόμα και πριν 20 χρόνια τα παιδιά έπαιζαν στις αλάνες και τις γειτονιές χωρίς να φοβάται κανείς ότι θα πάθουν τίποτα κακό. Δεν σημαίνει ότι τότε δεν υπήρχαν άνθρωποι που θα μπορούσαν να κάνουν κακό, αλλά δεν ήταν τόσο εύκολο για κάποιον να βρει το θύμα του, όπως είναι τώρα. Πλέον, οι γονείς φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά από τα μάτια τους, ακόμα και για λίγα λεπτά.

2. Οι πτήσεις με το αεροπλάνο είχαν μία κάποια αίγλη
Οι αεροσυνοδοί ήταν πάντοτε καλοντυμένες και ευγενικές, το ταξίδι με το αεροπλάνο θεωρείτο σημαντική υπόθεση και το πέρασμα από το αεροπλάνο δεν ισοδυναμούσε με μαρτύριο. Τα υγρά δεν χρειάζονταν να μπούνε σε κανένα σακουλάκι, το όριο των κιλών στις βαλίτσες δεν ήταν τόσο περιορισμένο και για να περάσει κανείς από τον έλεγχο δεν χρειαζόταν να γδυθεί ολόκληρος και να βγάλει όλα τα υπάρχοντά του στην φόρα. Επίσης, αν ήσασταν τυχεροί μπορούσατε να ταξιδέψετε δίπλα στον πιλότο!

3. Δεν υπήρχαν τόσα τηλεκοντρόλ και συσκευές
Τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα μερικά χρόνια πριν. Υπάρχει ένα τηλεχειριστήριο και αυτό ήταν πιθανότατα μόνο για την τηλεόραση. Πλέον, τα χειριστήρια είναι πάνω από 1 και το καθένα εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς με αποτέλεσμα να προσπαθείτε να ανοίξετε την τηλεόραση αλλά αν καταλήγετε να κλείνετε τον ήχο ή να ανοίγετε το γκαράζ.

4. Ήταν εύκολο για κάποιον να κρατήσει την ανωνυμία του
Όσο κι αν νομίζουμε ότι μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από μία οθόνη, αλλά η ιδιωτικότητα έχει χαθεί για τα καλά. Ακόμα κι αν δεν θέλετε να πείτε που πήγατε ή τι κάνατε, πάντα υπάρχει ένα στοιχείο στο ίντερνετ που θα μαρτυρά κάτι για τη ζωή σας και μπορεί να μην προέρχεται καν από εσάς.

5. Κανείς δεν σας υπενθύμιζε συνέχεια τι κάνουν οι γύρω σας
Ο γείτονας αγόρασε καινούριο αυτοκίνητο; Τέλεια, το βλέπατε μία δύο φορές και δεν χρειαζόταν να ασχοληθείτε άλλο. Σήμερα, αν κάποιος πάει ταξίδι, κάνει παιδί, αγοράσει αυτοκίνητο, ένα ζευγάρι παπούτσια ή ακόμα και μηχανή του καφέ, θα εμφανιστεί στο Facebook ή στο Instagram.

6. Τα οικογενειακά τραπέζια ήταν ήσυχα και χωρίς περισπασμούς
Θυμάστε τις εποχές που τα Κυριακάτικα τραπέζια ήταν ιεροτελεστία και όλη η οικογένεια καθόταν γύρω από το τραπέζι και συζητούσε; Σήμερα, ακόμα κι αν καταφέρει μία οικογένεια να μαζευτεί γύρω από το τραπέζι, οι περισσότεροι θα τρώνε με το κινητό στο χέρι και δεν θα μιλάνε μεταξύ τους. 

7. Δεν χρειαζόταν να ανησυχείτε για το τι βλέπουν τα παιδιά στην τηλεόραση
Τα προγράμματα ήταν λιγότερα και πολύ καλύτερα. Πλέον, υπάρχει τόσο μεγάλη προσφορά και οι εκπομπές είναι τόσο πολλές που είναι δύσκολο για τον γονιό να ελέγξει τα προγράμματα που βλέπουν τα παιδιά τους.

8. Η δουλειά σας τελείωνε όταν φεύγατε από το γραφείο
Μετά το τέλος του ωραρίου σας μπορούσατε να πάρετε την τσαντούλα σας και να φύγετε από το γραφείο, γεγονός που σηματοδοτούσε και το τέλος της εργασιακής ημέρας. Κανείς δεν μπορούσε να σας πάρει στο κινητό για να σας θυμίσει κάτι που δεν κάνατε και έπρεπε να κάνετε, ούτε καταλήγατε να κοιτάτε τα email σας πριν κοιμηθείτε ή με το που ξυπνήσετε. Με λίγα λόγια μπορούσατε να ξεκουραστείτε, να γεμίσετε τις μπαταρίες σας και να μην κουβαλάτε τα άγχη του γραφείου στο σπίτι.

Πηγή: huffingtonpost.gr

Πώς ήταν η ζωή πριν τα smart phones και τα social media;

Μια φορά κι έναν καιρό κάναμε πράγματα επειδή είχαν πλάκα και όχι για να τα μοιραστούμε ένα σωρό ξένους στα social media, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουμε.
Μοιραζόμασταν ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μας πρόσωπο με πρόσωπο και όχι με μια οθόνη ανάμεσά μας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πράγματα δεν μπορεί να μείνουν στάσιμα, αλλάζουν με τα χρόνια, αλλά είναι στο χέρι μας να αλλάζουν προς το καλύτερο.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το trueactivist αποτυπώνει τις βασικές διαφορές του τότε με το σήμερα μέσα από 14 χαρακτηριστικές απεικονίσεις.

1. Πλέον το να 'μοιράζεσαι' μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες

 

2. Το να ξενυχτάς δεν είναι και τόσο ευχάριστο την επόμενη ημέρα

 

3. Οι φωτογραφίες των διακοπών μας δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιες μετά τη φρενίτιδα με τις selfie

 

4. Ούτε οι αθλητικές μας δραστηριότητές

 

5. Ούτε τα γενέθλιά μας

 

6. Ούτε η μέση ηλικία μας

 

7. Η μπάλα με τους φίλους έγινε μπάλα στον υπολογιστή

 

8. Δίπλα στην τουαλέτα δεν υπάρχουν πλέον περιοδικά

 

9. Το texting έχει κατακλύσει τις ζωές μας

 

10. Δεν φοβόμαστε πια το γιατρό αλλά τη στιγμή που θα κάνει το λογαριασμό

 

11. Ο τρόπος που φτιάχνονται οι ταινίες έχει αλλάξει

 

12. Κάνουμε τα πάντα στον υπολογιστή μας

 

13. Τα μεγέθη έχουν αλλάξει

 

14. Και το δικό μας μέγεθος μαζί

 

Πηγή: News247.gr

21 τρόποι για να καταλάβουμε ότι μια ανάρτηση είναι ψεύτικη

     Καθώς όλο το ίντερνετ είναι πια γεμάτο με αστικούς μύθους, να μια χρήσιμη λίστα:

"ΣΟΚ: Δείτε πως οι εταιρείες εξαπλώνουν τον καρκίνο μέσω εμβολίων. Η κορυφαία λέξη στο κόσμο είναι ελληνική. Γερμανοί επιστήμονες λένε ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Νέες φωτογραφίες με το τέρας του Λοχ Νες."

      Μερικοί μόνο απ' τους τίτλους "ειδήσεων" που δημοσιεύτηκαν το τελευταίο τριήμερο σε μεγάλα και μικρά σάιτ. Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι είναι ψεύτικες. Γίνονται όμως πιστευτές, μοιράζονται, κοινοποιούνται, χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα. Χάρη στη βοήθεια του ellinika hoaxes (ενός καταπληκτικού σάιτ που είναι η μοναδική συντονισμένη προσπάθεια απομυθοποίησης μέχρι σήμερα στην Ελλάδα -η σελίδα είναι συνεργασία 5 blogs με θεματολογία τα ψέματα που κυκλοφορούν στο ίντερνετ), μπορώ να παρουσιάσω μια χρήσιμη, για όλους, λίστα.

     Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας, γιατί οι διαφορές από hoax (hoax=φάρσα, απάτη) σε hoax είναι τεράστιες, αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία που αν υπάρχουν στην ανάρτηση που διαβάζετε, θα πρέπει να σας υποψιάσουν, ότι κάτι δεν πάει καλά. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν μια ανάρτηση είναι hoax; 

1. Αναπαραγωγή. Αν το κείμενο σας προτρέπει να το αναπαράγετε αυτό θα πρέπει να σας υποψιάσει. Τα hoaxes υπάρχουν και αναπαράγονται στο ίντερνετ με αυτό τον τρόπο. Αν κανείς δεν αναπαράγει το hoax έχει πεθάνει.

Πώς μαθαίνουν οι Ιάπωνες μαθητές να σέβονται το σχολείο τους

Στην Ιαπωνία υπάρχει ένα μάθημα που όλα τα παιδιά Δημοτικών και Γυμνασίων είναι υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν: το Soji No Jikan.

Το Soji No Jikan δηλ. “Η ώρα της καθαριότητας“, είναι ένα διάστημα 15 λεπτών στο οποίο οι μαθητές καθαρίζουν τις αίθουσες διδασκαλίας. Και να πώς έχει το πρόγραμμα: αφού οι μαθητές φάνε το γεύμα τους, έχουν 30 λεπτά ελεύθερα για να παίξουν. Όταν τελειώσει αυτός ο χρόνος ακούγεται μία συγκεκριμένη μουσική από τα μεγάφωνα του σχολείου και όλα τα παιδιά αναγνωρίζουν ότι ξεκινά ο χρόνος του Soji No Jikan, συνήθως 1:30 – 1:45 μ.μ.

 

Συγκεντρώνονται λοιπόν, στις ομάδες τους και στις αίθουσες που έχουν αναλάβει και αρχίζουν το καθάρισμα για ένα τέταρτο. Και καθαρίζουν όλο το σχολείο, όχι μόνο τις αίθουσές τους. Δηλ. υπάρχουν ομάδες που αναλαμβάνουν να καθαρίζουν το γήπεδο, τις τουαλέτες, την πισίνα, τα τζάμια, τους διαδρόμους κλπ. Κάθε παιδί που έρχεται στο σχολείο έχει τα δικά του εργαλεία καθαριότητας: κουρέλι, ξεσκονόπανο, σκούπα. Τώρα θα ρωτήσετε το κουρέλι τι χρειάζεται. Μα για το σφουγγάρισμα φυσικά! Γιατί στα Ιαπωνικά σχολεία το σφουγγάρισμα δε γίνεται με σφουγγαρίστρες, αλλά με κουρέλι και στα τέσσερα!

Το υποχρεωτικό μάθημα του Soji No Jikan διδάσκεται στην Ιαπωνία για ένα συγκεκριμένο λόγο: θέλει να διδάξει σε μικρά και μεγάλα παιδιά την υπευθυνότητα, την εκτίμηση, τη φροντίδα, την υπερηφάνεια και το σεβασμό που θα πρέπει να επιδεικνύουν για τις εγκαταστάσεις που έχουν το προνόμιο να χρησιμοποιούν. Και φυσικά το συγκεκριμένο μάθημα έχει την απόλυτη αποδοχή των γονέων.

 

Σαφώς υπάρχει μια τεράστια πολιτισμική διαφορά ανάμεσά μας. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εδώ, αν βάζαμε τα παιδιά ένα τέταρτο πριν σχολάσουν, να καθαρίσουν όλα όσα είχαν λερώσει από το πρωί στο σχολείο τους.

Για δείτε και τo βίντεο…

πηγή: www.ipaideia.gr

Τι παράγεις κ. καθηγητά;

     Πολλά έχουν ειπωθεί για τους δασκάλους και τους καθηγητές...

Ότι έχουν πολλές διακοπές, ότι δουλεύουν τις λιγότερες ώρες την εβδομάδα, ότι κάνουν πολλές απεργίες και άλλα πολλά. Όλα αυτά είναι σωστά!

     Ναι, έχουμε πολλές διακοπές γιατί το κεφάλι μας έχει γίνει καζάνι απο το να διαχειριζόμαστε κρίσεις μεταξύ ανηλίκων και γιατί καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν μπορείς να κάνεις μάθημα με τίποτα. Ναι, δουλεύουμε 21 ώρες οι νεώτεροι, 18 ώρες οι παλιότεροι (διδακτικό ωράριο) αλλά όταν φεύγουμε από το σχολείο παίρνουμε 100% δουλειά για το σπίτι: διόρθωση γραπτών, διαγωνίσματα, φύλλα εργασίας για την επόμενη μέρα... που ισοδυναμεί με περίπου 1-2 ώρες την ημέρα έξτρα δουλειά. Για να μην αναφέρω τις εξωδιδακτικές αρμοδιότητες του καθενός, αρμοδιότητες που συνήθως δεν τις γνωρίζει ή τις παραβλέπει ο απλός πολίτης: καταχώρηση απουσιών, ηλεκτρονική διαχείρηση της γραμματείας, προετοιμασία εορτών, συμμετοχή και προετοιμασία ομιλιών κ.α. Οι δε δάσκαλοι και νηπιαγωγοί, αφιερώνουν (από αυτούς που γνωρίζω και είναι ευσυνείδητοι) σχεδόν όλο το απόγευμα στην προετοιμασία της επόμενης μέρας!

     Σερφάροντας λοιπόν στο διαδίκτυο, "έπεσα" πάνω σε ένα κόμικ, το οποίο περιγράφει με άψογο τρόπο την προκατάληψη απέναντι στον κλάδο των καθηγητών και των δασκάλων. Φυσικά το πρωτότυπο κείμενο είναι στα αγγλικά και το προσάρμοσα μεταφράζοντας το στα ελληνικά δεδομένα. Σας αφήνω να το απολαύσετε και όσοι το επιθυμούν μπορούν να κατεβάσουν την αγγλική του έκδοση από εδώ.

O δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του...

O δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί, από τον Ευάγγελο Παπανούτσο

Αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί.

“Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους... Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.

Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

” Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”...αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός.

Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδαζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…

”  Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “ …Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…

Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις  και τις σκέψεις του , στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του, που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του, που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλεον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του...

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί... ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα (ορθότερα την πρώτη αρετή) του δασκάλου... Την αγάπη για το παιδί... Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση.

Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης, ευαισθησίας-δραστηριότητας- και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει, να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί.

Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή, θερμή, αφειδώλευτη) αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του. Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του, αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του...

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος ... Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: ” Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου.

Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας.

Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος).”

Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει τη προπαρασκευή ενός δασκάλου... Προσπερνάω την  πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών...

Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει... “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή.

Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.

Ο αείμνηστος Δάσκαλος Ευάγγελος Παπανούτσος είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής “την ουσία του δασκάλου...

Πηγή: Thessaloniki Arts and Culture