Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται...(ταινία)

Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται - Δείτε την ταινία

 

Γράφει η Αθηνά Κάππου

Πριν κάποια χρόνια έπεσε στα χέρια μου μια ταινία με το όνομα: «ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (γαλλικός τίτλος le maitre qui laissait les enfants rever). Για πολύ καιρό την είχα ξεχάσει,μέχρι που πήγα δευτέρα λυκείου.Η ταινία είναι ουσιαστικά η βιογραφία του Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet).

Ο Φρενέ ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους-καθηγητές που άλλαξαν το σχολείο, αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης των μαθητών του. Εισήγαγε την τυπογραφία στο σχολείο, δεν εφήρμοσε ποτέ ως τιμωρία το ξύλο, και δεν προήγαγε ποτέ την στείρα γνώση. Όπως συμβαίνει πάντα με αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους, έγινε και ο ίδιος το »μήλο της έριδος». Γονείς και καθηγητές τον ήθελαν εκτός σχολείου με την δικαιολογία ότι δεν είναι πραγματικός δάσκαλος, την ίδια στιγμή που οι μαθητές του »ερωτεύτηκαν»για πρώτη φορά το σχολείο και την μόρφωση. Βλέποντας την ταινία,το μυαλό μου άρχισε να ταξιδεύει και να θυμάται τον μοναδικό δικό μου καθηγητή που μου άλλαξε την σκέψη και την ζωή. Το άρθρο αυτό είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να τον τιμήσω και να τον ευχαριστήσω. Μπορεί στα 17 μου να μην είχα ζήσει πολλά, όμως είχα γνωρίσει πολλούς σάπιους ανθρώπους και κάποια στιγμή απογοητεύεσαι από τον τρόπο σκέψης τους, τον χαρακτήρα τους,την ψυχή τους… αυτός ήρθε εντελώς τυχαία και όμως την κατάλληλη στιγμή.

Δευτέρα λυκείου λοιπόν, έρχεται η ώρα της χημείας. Να σημειώσω εδώ ότι τα μαθηματικά η φυσική και η χημεία για εμένα ήταν πάντα εφιάλτης, όχι επειδή δεν μου άρεσαν αλλά επειδή ποτέ δεν βρέθηκε κάποιος που να έχει την δύναμη να επιδράσει στο μυαλό μου με τρόπο που να με κάνει να τα αγαπήσω. Στην πολύβουη τάξη μπαίνει -φαινομενικά- ένας ακόμη καθηγητής. Ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος μας και σιγά σιγά όλοι καταλαβαίνουν τι παίζει (κατάλαβαν άραγε πραγματικά?) και σιγά σιγά όλη η οχλοβοή σβήνει. Τον παρατηρώ και χιλιάδες σκέψεις διατρέχουν το μυαλό. Τα μάτια αυτού του αγνώστου δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να δεις κάτι βαθύτερο, κάτι διαφορετικό στο είναι του. Μάθημα πρώτο -μάθημα ζωής,όχι χημείας-, »Μην κολλάτε στον τοίχο», τον ακούμε να λέει και αρχίζει να ξεκολλάει τα ακριανά θρανία από τον τοίχο. Τώρα που ανατρέχω στην στιγμή,συνειδητοποιώ ότι όλοι ξεκόλλησαν τα θρανία τους επειδή φοβήθηκαν την »τρέλα» του, και όχι επειδή κατάλαβαν το μάθημά του. Το μοτίβο μοιάζει με πολλά άλλα. Στα διαλείμματα όλοι έχουν θορυβηθεί από την τρέλα του τύπου και τον τρόπο του… Συζητάω με την διπλανή μου καθώς ξέρω πως είναι η μόνη που μπορεί να με καταλάβει.Την ρωτάω τι σκέφτεται για εκείνον και μου απαντά πως όταν μας κοιτά νιώθει πως ξέρει τα πάντα για εμάς,διακόπτει για λίγο και μου λέει πως αυτός μόνο την αλήθεια θα έλεγε. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα πως έδωσε φωνή στις σκέψεις μου… αυτός ήταν ο πρώτος λόγος που αγάπησα αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο.

Τι γίνεται με κάποιον που σου ανοίγει τα μάτια, με κάποιον που είναι εκεί για να σου πει την αλήθεια? Υπάρχουν 2 τινά.

Το πρώτο αφορά την μάζα. Όλοι τον φοβούνται γιατί ενώ ξέρουν ότι έχει δίκιο δεν έχουν το θάρρος να έρθουν αντιμέτωποι με τους εαυτούς και να δεχθούν ότι κάποιος άλλος τους ξεκουνάει από την βολική τους θεσούλα.

Το δεύτερο αφορά τους λίγους. Είναι κάποιοι που έχουν ανάγκη έναν »απομηχανή θεό» που έρχεται αναπάντεχα στην ζωή τους την στιγμή που είναι χαμένοι -και το ξέρουν, το αποδέχονται (σημείωση νο 2: έπασχα από κατάθλιψη εκείνα τα χρόνια του λυκείου)- και τους ξυπνάνε,τους δείχνουν ότι κάτι υπάρχει παραπέρα. Φυσικά ο καθηγητής δεν ήταν χαζός,ήξερε ότι -σχεδόν- οι πάντες τον τρέμανε,φαντάζομαι πόσα χρόνια θα το ζούσε αυτό… Μια άλλη ημέρα,κοίταξε για ακόμη μια φορά τους πάντες κατάματα -όπως έκανε πάντα- και είπε» Δεν φοβάστε εμένα,αλλά τις αλήθειες που σας λέω»… Ένιωθες μια βόμβα να σκάει μέσα στο κεφάλι σου κάθε φορά που μιλούσε. Είναι μερικοί -ελάχιστοι- άνθρωποι που τα λόγια δεν αρκούν για να φτάσεις στο ύψος τους. Μερικές φορές ένιωθα ότι βλέπω μια μελαγχολία στα μάτια του. Πόσο θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεται. Μου λείπουν όσο τίποτα οι συζητήσεις μου μαζί του, ξέρω ότι δεν θα τις ξανακάνω με κανέναν ούτε καν με τον ίδιο… Ποιος καθηγητής σου διδάσκει χημεία παραλληλίζοντας την με τις ανθρώπινες σχέσεις?

Ποιος καθηγητής σε έχει καταλάβει τόσο καλά ώστε λέει σε έναν άλλον να σε προσέχει? Ποιος καθηγητής σε βοηθάει να ξεπεράσεις τον θάνατο της μητέρας της καλύτερης σου φίλης σκουπίζοντας σου τα δάκρυα από το πρόσωπο? Ποιος καθηγητής ανοίγει κάθε Κυριακή επί τόσα χρόνια το σχολείο και κάνει μαθήματα δωρεάν στα παιδιά που δίνουν Πανελλήνιες? Ποιος καθηγητής αποκαλεί τα παιδιά »ψυχούλες»? Ποιος καθηγητής είναι τόσο άνθρωπος όσο αυτός?… Για εμένα, η απάντηση είναι μια: Κανένας άλλος. Ένας από τους λογούς που η παιδεία περνάει μεσαίωνα -ίσως ο σημαντικότερος για εμένα- είναι πως δεν υπάρχουν αληθινοί παιδαγωγοί αλλά υπάλληλοι,απλοί αδιάφοροι άνθρωποι με κανένα πάθος που απλώς πηγαινοέρχονται σε ένα σχολείο για να πάρουν τον μισθό… Σε αυτούς λέω ότι τους βαρεθήκαμε,δεν έχουνε καμία δύναμη επάνω μας, δεν μπορούν να ταράξουν τις ψυχές μας ούτε να μείνουν στις καρδιές μας.

Ο Σωκράτης προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια της νεολαίας και όλοι ξέρουμε πως του το ξεπλήρωσαν, η περίπτωση του καθηγητή μου είναι ίδια. Την προτελευταία του χρονιά στο σχολείο αποφάσισαν να τον κατηγορήσουν για κάτι ακόμη, το οποίο με αηδιάζει λιγότερο από εκείνους που αποφάσισαν να τον "χτυπήσουν» με τέτοιο τρόπο… Πόσο λυπάμαι τα μυαλά τους… Και τελικά έχει δίκιο ακόμη και σε αυτό: καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται. Μπορώ να μιλάω ώρες ατελείωτες για εκείνον,όμως τα λόγια είναι περιττά στην περίπτωσή του. Είχα την τύχη, την τιμή και την ευλογία να τον γνωρίσω και αυτό μου αρκεί.

Έναν στίχο θα ήθελα να του αφιερώσω και είμαι σίγουρη πως θα καταλάβει. »Οξειδώθηκα μες την νοτιά των ανθρώπων». Τέλος, ένα μάθημα από εκείνον για όλους »ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ».

Στους γονείς μας χρωστάμε το ζην, στους δε δασκάλους το ευ ζην -είπε ο Μ.Αλέξανδρος. Εγώ θα πω ότι σε ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΣΠΑΝΙΟΥΣ δασκάλους (εάν υπάρχουν ακόμη) χρωστάμε το ευ ζην.

Πηγή: www.alfavita.gr

H μελωδία της αποτυχίας...

Μεγαλώνουμε παιδιά με «δυσανεξία» στην αληθινή ζωή

Σε αυτή τη χώρα της καθολικής καταβαράθρωσης οι περισσότεροι γονείς εξακολουθούν να αρνούνται το δικαίωμα του παιδιού τους στην αποτυχία.

Δεν είναι τυχαίο ότι στον τόπο των αρνητικών ρεκόρ, η παιδική ηλικία θυμίζει ακόμη αγώνα δρόμου για την ψυχαναγκαστική τελειότητα. Η βαλλόμενη πανταχόθεν ελληνική οικογένεια επιμένει σχεδόν εμμονικά να λειτουργεί σαν εταιρεία, εστιάζοντας κυρίως στον τομέα της παραγωγικότητας και των ικανοτήτων (π.χ. Proficiency στην Α‘ Γυμνασίου). Αποστολή της εταιρείας είναι να παράξει τέλεια παιδιά.

Η αποστέρηση του δικαιώματος στην αποτυχία συμβαδίζει ασφαλώς με την εξ απαλών ονύχων προστασία από τη δυστυχία. Τα τέλεια παιδιά καλούνται να ζήσουν μια τέλεια ζωή, προστατευμένα ακόμη και από τη σπαρακτική πραγματικότητα.

Οι εγχώριοι γονείς είναι πεπεισμένοι πως, ό,τι και να συμβαίνει, τα δικά τους παιδιά πρέπει να μεγαλώσουν μέσα σε έναν κόσμο χωρίς προβλήματα, ρωγμές, ματαιώσεις. Να μπουσουλούν στο διηνεκές μέσα σε ένα αχανές playroom με σουηδικά ξύλινα παιχνίδια, σπιτικά cupcakes που μόλις βγήκαν από τον φούρνο, μια παντελώς ανέφελη οικογενειακή ζωή και παραμύθια με happy endings. Οι άλλοι είναι πάντοτε εκείνοι που συνθλίβονται, αποτυγχάνουν, στραπατσάρονται, τρώνε τα μούτρα τους.

Ακόμη και σε αυτήν την Ελλάδα του 2017 (με τα ρεκόρ ανεργίας και κατάθλιψης), τα παιδιά δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να εκτεθούν στην ευθραυστότητα της ανθρώπινης ζωής. Δεν πρέπει π.χ. να μάθουν ότι η δασκάλα της μουσικής λείπει κάθε Παρασκευή γιατί υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, ότι η αδελφή του μπαμπά δεν μπορεί να κάνει δικά της παιδιά και υιοθέτησε ένα κοριτσάκι, ότι ο γάμος του θείου κατέληξε σε ένα επώδυνο διαζύγιο, ότι το αγοράκι στην απέναντι πολυκατοικία έχει «ειδικές ανάγκες», ότι ο μπαμπάς έχει μήνες να πληρωθεί κ.ο.κ.

Οπως έγραφε προ καιρού ο δημοσιογράφος Τιμ Λοτ στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian»: «Είναι μια πεποίθηση που ενσταλάζουμε στα παιδιά, η άποψη ότι αν δεν είσαι ευτυχισμένος είσαι αποτυχημένος. Και αυτή η άποψη, τόσο αναπόσπαστο πλέον κομμάτι του «πνεύματος του καιρού μας» που σχεδόν δεν την παρατηρούμε, είναι από τους βασικούς λόγους για τους οποίους δυσκολευόμαστε να είμαστε ευτυχείς: υποθέτουμε ότι όλοι οι άλλοι είναι και ότι εμείς δεν είμαστε. Είναι ψέμα. Ως παιδί έχεις κι εσύ δικαίωμα να είσαι δυστυχισμένο».

Εξυπακούεται ότι δεν είναι μόνο τα παιδιά που δυσκολεύονται να συμφιλιωθούν με τη «δυστυχία». Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι οι γονείς παραμένουν η δημογραφική ομάδα με τη μεγαλύτερη δυσανεξία στην «αληθινή ζωή». Δυσκολεύονται, μεταξύ άλλων, να συμφιλιωθούν με τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, τις ανεπάρκειές τους και βέβαια, πάνω απ’ όλα, με τα – ατελή – παιδιά τους.

Σε πείσμα της ελληνικής πραγματικότητας, ψυχολόγοι και νευροεπιστήμονες υπενθυμίζουν ξανά και ξανά ότι αυτό που τελικά παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού δεν είναι το πόσο συντονισμένα και αποτελεσματικά συσσωρεύουμε στον εγκέφαλό του πληροφορίες στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η γνώση χρειάζεται, αλλά πιο ζωτική είναι η γνώση της ζωής.

Γι’ αυτό και καθαρά μη γνωστικές δεξιότητες, όπως η περιέργεια, το περίφημο «grit» (ψυχικό σθένος), η επιμονή, ο αυτοέλεγχος, η αυτοπεποίθηση και η αποφασιστικότητα αποδεικνύονται πολύ καλύτερη συνταγή επιβίωσης. Διότι αυτά τα συστατικά έχουν να κάνουν με τη δυνατότητα του παιδιού να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά που θα βρεθούν αναπόφευκτα στον δρόμο του. Ίσως μάλιστα τα «λιγότερο καλά» να αποδειχτούν πιο χρήσιμα.

Αλλως ειπείν, ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται τελικά επάνω σε αυτό που η δυτική κοινωνία των γρανιτένιων success stories τρέμει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: το λάθος. Πάλι καλά που τα παιδιά το γνωρίζουν ενστικτωδώς (από την πρώτη εκείνη τούμπα που «τρώνε» μόλις κάνουν τα πρώτα τους βήματα).

Μένει στους γονείς να αφουγκραστούν αισίως τη μελωδία της αποτυχίας. Να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία δεν είναι ο Κήπος της Εδέμ αλλά ένα φυτώριο απογοητεύσεων, σφαλμάτων, αποδοκιμασιών και ματαιώσεων. Όπως παροτρύνει ο Σάμιουελ Μπέκετ: «Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Σχόλιο Διαχειριστή: Πέρα για πέρα αληθινή η προσέγγιση! Συνεχώς παρατηρώ γονείς αγχωμένους να περνάνε τα παιδιά τους καλά, γονείς αγχωμένους να μην ματαιωθούν και απογοητευτούν τα παιδιά τους, γονείς που κυνηγάνε μια ψεύτικη ζωή για τα παιδιά τους...
Τα παιδιά αυτά λοιπόν μεγαλώνουν μέσα στην γυάλα της επιτυχίας και όταν έρθουν σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο η αποτυχία και η απογοήτευση τα καταβαραθρώνουν και μερικά (τα πιο αδύναμα ψυχικά) οδηγούνται και στα ναρκωτικά ή ακόμα και την αυτοκτονία...
Αφήστε τα παιδιά σας να αποτύχουν (σε ελεγχόμενες συνθήκες), αφήστε τα να νιώσουν ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, να πιούνε από το λάστιχο βρε αδερφέ, να πέσουν και να ανοίξουν το γόνατο...και πόσα άλλα ακόμη.
Έτσι μαθαίνουν την ζωή...

Πηγή: tovima.gr

Προσοχή!!! Η «Πρόκληση των 48 ωρών» (48 hours Challenge)

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος, MSc Εγκληματολογίας Κωνσταντίνα Καστελιώτη, συνεργάτης του Κέντρου Λόγου, Γραφής & Συμπεριφοράς ΛΟΓΟ-ΤΕΧΝΙΑ

Στο διαδικτυακό κόσμο στον οποίο οι σύγχρονοι έφηβοι αφιερώνουν πολύ χρόνο, συχνά σε καθημερινή βάση, κυριαρχούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως, για παράδειγμα, το facebook. Πέρα από το προφίλ του κάθε χρήστη όπου ο καθένας μπορεί να παρουσιάζει τον εαυτό του όπως επιθυμεί, στο facebook μπορεί κανείς να βρει και κάποια «παιχνίδια» τα οποία στοχεύουν στο να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των εφήβων και να τους υπαγορεύσουν «αποστολές» που θα πρέπει να διεκπεραιώσουν στον πραγματικό κόσμο.

Ένα πρόσφατο τέτοιο «παιχνίδι» είναι η «Πρόκληση των 48 ωρών» (48 hours Challenge). Ο έφηβος που θα συμμετέχει καλείται να φύγει από το σπίτι του για 48 ώρες, συνήθως μαζί με κάποιον άλλο έφηβο ή με ομάδα συνομηλίκων. Για όσο διάστημα αγνοείται, το σκορ του αυξάνεται κάθε φορά που το όνομά του αναφέρεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης [1] .

Ήδη έχουν σημειωθεί μερικά περιστατικά στη Βόρεια Ιρλανδία και στη Βρετανία με εφήβους να συμμετέχουν από την ηλικία των 14 ετών. Η «Πρόκληση των 48 ωρών» αποτελεί συνέχεια του «Game of 72», ενός αντίστοιχου «παιχνιδιού» που είχε διαδοθεί το 2015 και παρότρυνε τους εφήβους να εξαφανιστούν για 12, 24 ή 72 ώρες. Ασφαλώς οι γονείς πανικοβάλλονται και βιώνουν τεράστια αγωνία όσο αναζητούν το παιδί τους με τη βοήθεια των αρχών.

Είναι σημαντικό να ενημερωθούν οι γονείς και οι έφηβοι για την «Πρόκληση των 48 ωρών» προκειμένου να αποφευχθούν παρόμοια περιστατικά και στη χώρα μας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία «πρόκληση» στο συγκεκριμένο «παιχνίδι». Αντίθετα, οι αξιοσημείωτοι κίνδυνοι και οι πρακτικές δυσκολίες που θα έχει να αντιμετωπίσει ένας έφηβος ζώντας για δύο (ή περισσότερες μέρες) μακριά από το σπίτι του, χωρίς να επικοινωνεί με την οικογένειά του είναι χρήσιμο να τεθούν υπόψη του εφήβου. Έτσι, θα αποκτήσει μια ρεαλιστική εικόνα της κατάστασης και θα αντιληφθεί ότι μπορεί να έχει ενδεχομένως μια πλασματική ακόμα και ωραιοποιημένη ιδέα της φυγής όπως εκείνη έχει προβληθεί σε διάφορες ταινίες.

Οι γονείς μπορούν να διαβεβαιώσουν τον έφηβο ότι δε χρειάζεται να αποδείξει πως μπορεί να τα καταφέρει αφού ήδη γνωρίζουν τις δυνατότητές του. Επιπλέον, αν κάποιοι έφηβοι επιδιώκουν να προσελκύσουν την προσοχή και να βλέπουν το όνομά τους να αναφέρεται συχνά στα social media, σίγουρα αυτός δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος. Σήμερα, που η δημοσιότητα έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη αξία, είναι χρήσιμο να συζητήσουμε με τους εφήβους τη διαφορά της κακής με την καλή δημοσιότητα, με ποιους τρόπους την αποκτάμε, σε τι μπορεί να μας ωφελήσει και σε τι να μας βλάψει.

Τέλος, οι γονείς μπορούν να υπενθυμίζουν συχνά στους εφήβους ότι είναι πρόθυμοι να συζητούν μαζί τους οτιδήποτε μπορεί να τους κινεί την περιέργεια στο διαδίκτυο ή ακόμα και να τους προβληματίζει. Η ψύχραιμη και σταθερή ανταπόκριση των γονέων κάνει τους εφήβους να νιώθουν ασφαλείς και ικανοί να αντιμετωπίσουν τις «προκλήσεις» του διαδικτύου.

 Πηγή: efiveia.gr

[1]:http://www.dailymail.co.uk/news/article-4988146/48-hour-Challenge-urges-teenagers-missing-DAYS.html#ixzz4zuLxW200

Ανακαλυπτική Διδασκαλία: Πολύτιμος βοηθός και όχι πανάκεια!

Καιρός να περιορίσουμε την ανακαλυπτική διδασκαλία

Θυμάμαι πως από την πρώτη στιγμή που δούλεψα στο σχολείο μία φράση κυριαρχούσε στις επιμορφώσεις: ανακαλυπτική διδασκαλία. Αν θυμάμαι καλά ασπάστηκα νωρίς το συγκεκριμένο τρόπο διδασκαλίας. Βόλευε που δίδασκα σε μεγάλες τάξεις, ήταν κάτι διαφορετικό από τα διδακτικά πρότυπα με τα οποία είχα μεγαλώσει, την υιοθέτησα σχετικά εύκολα. 

Βέβαια πού και πού άκουγα αντιρρήσεις από ανθρώπους που θεωρούσα καλούς εκπαιδευτικούς, αλλά δεν τους έδινα μεγάλη σημασία. Πιστεύω πως το πρώτο καμπανάκι χτύπησε στην Α΄ Δημοτικού. Δεν φτάνει που δεν είναι τόσο αποτελεσματική μέθοδος διδασκαλίας· τα μικρά πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν καν τι τους ζητάς.

Το δεύτερο καμπανάκι ήταν η ειδική αγωγή. Άντε να πεις σε μαθητή που δυσκολεύεται να ανακαλύψει. Δε γίνεται. Έχουν ανάγκη να τους στηρίξεις, να τους καθοδηγήσεις, να τους εξηγήσεις, να τους δείξεις τον δρόμο προς την επιτυχία. Αν μπορούσαν να τα κάνουν μόνα τους όλα αυτά για ποιο λόγο θα υπήρχε η ειδική αγωγή;

Το τρίτο και τελευταίο καμπανάκι ήταν η γνωστική ψυχολογία. Πληθώρα ερευνών αποκαλύπτει ότι, όσον αφορά τους αρχάριους, η άμεση διδασκαλία υπερέχει της ανακαλυπτικής διδασκαλίας, ακόμα και αν προσφέρεται μερική καθοδήγηση στους μαθητές. Υπάρχουν αρκετές έρευνες που το στοιχειοθετούν, και παραπέμπω στις παρακάτω οι οποίες είναι διαδικτυακές, ελεύθερες και το μόνο μειονέκτημα που έχουν είναι ότι είναι στα Αγγλικά (Principles of Instruction: Research-Based Strategies That All Teachers Should Know, Putting students on the path to learning, The Science of Learning).

Αυτήν τη στιγμή προσπαθώ να ενσωματώσω όσο περισσότερο μπορώ την άμεση διδασκαλία. Προς θεού δεν εννοώ τη μετωπική διδασκαλία· τη διδασκαλία δηλαδή στην οποία ο δάσκαλος μιλάει με τις ώρες και οι μαθητές κοιμούνται. Η άμεση διδασκαλία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό κατά την οποία οι μαθητές βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση. Συνοπτικά θα έλεγα ότι αποτελείται από τρία βήματα:

α) δείχνεις στον μαθητή τι θα μάθει, 

β) εξασκείται με τη βοήθεια του δασκάλου,

γ) αυτονομείται και εξασκείται μόνος του. 

Με το πρώτο βήμα εξηγείς αναλυτικά με πολλά παραδείγματα και αντιπαραδείγματα τι θα μάθει ο μαθητής. Δεν είναι δυνατό να περιμένουμε όλοι οι μαθητές να μπορούν να ανακαλύπτουν συνέχεια όλη τη γνώση. Κερδίζεις πολύτιμο χρόνο και κυρίως μαθαίνουν πολύ περισσότεροι μαθητές.

Με το δεύτερο βήμα είσαι συνέχεια κοντά στον μαθητή, παρεμβαίνοντας έγκαιρα για να διορθώσεις οποιοδήποτε λάθος. Είναι ένας τρόπος διδασκαλίας που, αντίθετα από αυτά που συχνά λέγονται, είναι ενεργητικοί και οι δύο συμμετέχοντες: και ο δάσκαλος και ο μαθητής.

Το τρίτο βήμα εμπεριέχει τη συνεχή εξάσκηση, πρακτική η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου να ανακαλούνται εύκολα και γρήγορα οι γνώσεις που υπάρχουν στη μακροπρόθεσμη μνήμη και να αυτοματοποιηθούν ποικίλες δεξιότητες που διδάσκονται στο σχολείο (Strengthing the Student Toolbox).

Η σημαντικότερη αντίρρηση για την άμεση διδασκαλία είναι πως δε βοηθά τον μαθητή να μάθει να σκέφτεται, να δημιουργεί, να ασκεί κριτική, να ερευνά. Ισχύει το αντίθετο: είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθει ο μαθητής να σκέφτεται, να δημιουργεί, να ασκεί κριτική, να ερευνά. Γιατί από τη μια εξασφαλίζει πως ο μαθητής θα έχει τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες για να αντεπεξέλθει στις παραπάνω νοητικές λειτουργίες και από την άλλη, από ό,τι φαίνεται, είναι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει τον μαθητή να τις πραγματοποιεί με επιτυχία.

Πηγή: imerologiodaskalou.blogspot.gr

Σχόλιο Διαχειριστή: Φυσικά και είναι απαραίτητη η ανακαλυπτική διδασκαλία μέσα σε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Σήμερα όμως τείνουμε ως εκπαιδευτικοί να αποδίδουμε μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που της αναλογεί. Πρέπει πάντα να έχουμε κατα νου ότι ο τύπος αυτός πρέπει να λειτουργεί συμπληρωματικά σε άλλες μορφές διδασκαλίας (μετωπική, άμεση, ομαδοσυνεργατική κ.α.). Μόνο έτσι το όφελος για τον μαθητή/μαθήτρια θα είναι το μέγιστο.

Οι ευθύνες των γονέων στη ψηφιακή έκθεση των παιδιών

Πώς η δική σας διαδικτυακή συμπεριφορά προσδιορίζει αυτή των παιδιών σας.

Νίκη Μπάκουλη

Δείγμα από την Ελλάδα δεν υπάρχει πρόχειρο. Αυτό που συμβαίνει όμως, στην Αμερική δείχνει μια τάση. Σύμφωνα με έρευνα της εταιρίας AVG, για ασφαλές διαδίκτυο, το 92% των 2χρονων στις ΗΠΑ έχουν online παρουσία. Δεν βλέπεις κάποιο πρόβλημα; Συνέχισε να διαβάζεις.

Η American Academy of Pediatrics εξέδωσε νέες οδηγίες για τον έλεγχο της χρήσης του διαδικτύου από παιδιά. Οι ακαδημαϊκοί συνέστησαν να μην υπάρχει χρόνος μπροστά σε οθόνη για τα μωρά έως 2 χρόνων, από τα 2 έως τα 5 να περιορίζεται στη μια ώρα, ενώ μετά τα 6 ο γονιός θα είναι αυτός που πρέπει να αποφασίζει για τα όρια. Ας δούμε όμως, και ποιος γονιός μπορεί να αποφασίζει.

 

Η εξέλιξη της τεχνολογίας -που δεν είναι απαραίτητα κακή, σίγουρα θέλει, διαχείριση- έχει βοηθήσει τις απανταχού μάνες να μην αγχώνονται. Γιατί ακόμα και αν δεν έχεις τη μάνα ή την πεθερά δίπλα, είσαι ένα click μακριά από κοινότητες που μπορούν να σε βοηθήσουν με το όποιο πρόβλημα. Το εν λόγω φαινόμενο που έχει πάρει τέτοια διάσταση που έχει πια τη δική του λέξη (sharenting -από το share και το parenting).

Οι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτεις τα παιδιά σου

Εκατομμύρια μητέρες ποστάρουν στα social media φωτογραφίες των μωρών τους που είναι γλύκα (με φαγητό σε όλο το πρόσωπο, ένα ιδιαίτερο... outfit κλπ). Κάποιες (πολλές) θεωρούν ότι όσο πιο πολλά σχόλια και likes συγκεντρώνει το όποιο post, τόσο καλύτερα. Ποιος όμως, τελικά έχει πρόσβαση σε αυτά τα στιγμιότυπα (είναι γνωστό πως τα social media πουλάνε το υλικό που τους έχεις παραδώσει) και πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει αυτή η ιστορία;

Το πιο σημαντικό: ενώ εσύ θες να σε ρωτούν για κάθε post ή tag, δεν κάνεις το ίδιο για το παιδί σου. Δηλαδή, δεν το εκθέτεις χωρίς τη συναίνεση του. Αυτές είναι ερωτήσεις που θέτουν ερευνητές και ψυχολόγοι. Την ώρα δηλαδή, που ενεργείς ως φύλακας των προσωπικών πληροφοριών των παιδιών σου, γίνεσαι αφηγητής των προσωπικών ιστοριών! Και αυτό το λες και οξύμωρο.

Επιπροσθέτως, ο διττός ρόλος των γονέων δίνει μικρή προστασία στα παιδιά και τους διαμορφώνει την ηλεκτρονική ταυτότητα -με στοιχεία που δεν έχουν επιλέξει τα ίδια. Το εν λόγω στοιχείο έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από νομικούς (2016), καθώς παραβιάζονται τα δικαιώματα των παιδιών (όπως αυτό της ιδιωτικής ζωής).

Πριν πατήσεις "post" ρώτα τον εαυτό σου πώς μπορεί να νιώσει στο μέλλον το παιδί για αυτό που είσαι έτοιμος/έτοιμη να μοιραστείς.

Αν τυχόν έχεις ενεργή την υπηρεσία που δείχνει σε πιο σημείο του πλανήτη είσαι (τσέκαρε τα location και τα privacy settings και να αποφεύγεις τα check in) το παιδί σου μπορεί να γίνει στόχος, αφού όλοι γνωρίζουν πού είστε ή/και που ζείτε. Η στοχοποίηση συμβαίνει συχνά, σε βαθμό που δεν μπορείς πια να σκέφτεσαι "δεν θα συμβεί σε εμένα". Επίσης, δεν σε σώζει το να κρύβεις το πρόσωπο του παιδιού -αν μπορεί να δει ο οποιοσδήποτε πού είστε.

Πρόσφατη βρετανική έρευνα (του 2017) έδειξε πως οι γονείς "μοιράζονται" κυρίως στα social media α) τη στιγμή που βάζουν τα παιδιά τους για ύπνο (28%), συμβουλές διατροφής (26%), θέματα πειθαρχίας (19%), καθημερινή φροντίδα (17%) και προβλήματα συμπεριφοράς (13%). Σύμφωνα με τις συστάσεις των νομικών, όλα ανήκουν στη λίστα με τα "Don't", για τους προφανείς λόγους -κάνει τα παιδιά στόχους.

 

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν βορά των παιδόφιλων/παιδεραστών, των εταιριών, αλλά και επίκεντρο σκληρών σχολίων και cyber bullying. Οι ειδικοί ξέρουν τι λένε όταν επιμένουν πως οι γονείς πρέπει να προσεγγίζουν το θέμα του ψηφιακού αποτυπώματος των παιδιών τους, με πολλή σκέψη. Χρήσιμο είναι να χρησιμοποιούν προσωπικά, ιδιωτικά social media (έχουν δημιουργηθεί σχετικά apps, για να 'χεις το κεφάλι σου ήσυχο).

Τα social media με βοηθούν να μη νιώθω μοναξιά

Το 74% των ερωτηθέντων, σε έρευνα του University of Michigan, εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους για τα ποσταρίσματα φωτογραφικών με μωρά, στο διαδίκτυο, αλλά τελικά, ακολούθησαν το κύμα και το έκαναν και οι ίδιοι.

Το 51% των γονιών που δημοσίευσαν φωτογραφίες των παιδιών τους, είχαν πρόχειρες και προσωπικές πληροφορίες, όπως για παράδειγμα τη γεωγραφική θέση. Όποιος έβλεπε το στιτμιότυπο ήξερε και πού βρίσκεται το παιδί. Το 27% έχουν ποστάρει ανάρμοστες φωτογραφίες του μωρού τους.

Οι μισές μητέρες και το 1/3 των μπαμπάδων έχουν συζητήσει θέματα υγείας του μωρού και συμβουλές διαπαιδαγώγησης στα social media. Περί τα 3/4 των γονιών ομολόγησαν ότι τα social media τους βοηθούν να αισθάνονται λιγότερη μοναξιά. Το θέμα όμως, είναι τα παιδιά.

10 tips που θα βοηθήσουν εσένα, αλλά και το παιδί

*Υπάρχουν λογισμικά που μπορείς να αγοράσεις, ώστε να ελέγχεις τι κάνει το παιδί στο Internet -ακόμα και να βλέπεις ποια κουμπιά πατά, το χρόνο που μένει online και όλη τη δραστηριότητα (πχ Net Nanny). Το αυτό ισχύει και για το κινητό του τηλέφωνο.

*Δημιούργησε κανόνες. Αν το παιδί είναι αρκετά μεγάλο να χρησιμοποιεί υπολογιστή, είναι αρκετά μεγάλο να καταλάβει πως υπάρχουν και κανόνες που οφείλει να σέβεται. Όπως και τιμωρίες, για όταν αποφασίζει να κάνει τα δικά του. Ό,τι δηλαδή, υποτίθεται πως κάνει ένας γονέας στον πραγματικό κόσμο, ισχύει και για το Internet. Ένας τρόπος είναι να δημιουργήσεις τύπου συμβόλαιο που θα υπογράψεις εσύ και το παιδί, το οποίο θα ενθαρρύνεις να συζητήσει μαζί σου για το νόημα κάθε κανόνα.

*Μάθε τις συνήθειες του παιδιού, όχι με το να γίνεις stalker όσων κάνει στο διαδίκτυο. Αρκεί να βλέπεις πως οι online φίλοι του είναι οι ίδιοι με αυτούς που κάνει φυσική παρέα (ένας από τους κανόνες του συμβολαίου θα ήταν χρήσιμο να αφορά το δικαίωμα σου στην πρόσβαση στους φίλους του Facebook).

*Βάλε τον υπολογιστή σε κεντρικό σημείο του σπιτιού. Έτσι, θα είναι πιο εύκολο να βλέπεις πότε το παιδί είναι online -αλλά και σε ποιες ιστοσελίδες "βρίσκεται".

*Επισήμανε στο παιδί την ανάγκη να αποφεύγει ερωτηματολόγια, διαγωνισμούς κλπ. Γενικά, ό,τι πρό(σ)κληση υπάρχει σε διαφημίσεις που πετάγονται στην οθόνη ή ακόμα και αυτά που στέλνουν συμμαθητές. Εξήγησε την αλήθεια, ότι πρόκειται για τρικ επιτήδειων και όχι για αληθινό διαγωνισμό.

*Τσέκαρε τις προσωπικές φωτογραφίες που ποστάρει ή στέλνει με email το παιδί. Βεβαιώσου ότι το περιεχόμενο της κάθε φωτογραφίας είναι αβλαβές και δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβει όποιος τη δει, πού βρίσκεται. 

What goes online stays online

*Γίνε το παράδειγμα για το παιδί σου. Αν είσαι όλη μέρα στο Facebook και το Twitter και το Instagram, αν σε βλέπει να μη χάνεις ευκαιρία να γράψεις ή να ποστάρεις κάτι, ακόμα και όταν οδηγείς, προφανώς και θα βαδίσει στον ίδιο δρόμο. Πριν πιάσεις το κινητό, αναρωτήσου "θέτω καλό παράδειγμα;".

*Βάλε περιορισμό στη χρήση του Internet, όπως και του τηλεφώνου, της τηλεόρασης και της παιχνιδομηχανής. Χρήσιμο είναι πάντα, να νιώθει το παιδί πως έχει κερδίσει το χρόνο του, ώστε να μάθει να τον αξιοποιεί -αντί να τον πετά. Αυτό έκαναν οι γονείς του Βαλεντίνο Τζέκα και τον είδαν να πουλά σε Αμερικανούς app, να γίνεται θέμα στο Forbes και να μιλά στο Ευρωκοινοβούλιο, για το site που έφτιαξε για την καταπολέμηση των Fake News.

*Μίλησε στο παιδί σου για την online υπόληψη. Πολλά παιδιά δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν τη μονιμότητα του online κόσμου. Είναι λοιπόν, χρήσιμο να μην ποινικοποιείς την όποια σκέψη έχει το παιδί, αλλά να μιλάς μαζί του για όλα, να ενημερώνεις και να αναφέρεις όλες τις συνέπειες.

Αν δηλαδή, σκέφτεται να ποστάρει μέρος του σώματος της (ή να το στείλει με μήνυμα), διευκρίνισε πως αυτό είναι κάτι που μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του από την επόμενη ημέρα -με κοινοποίηση στους συμμαθητές και τους δασκάλους-, αλλά, ακόμα και όταν μεγαλώσει -όταν πάει για σπουδές ή πιάσει την πρώτη του δουλειά. Δεν βγήκε άλλωστε, τυχαία η φράση"what goes online stays online".

*Συζήτησε με το παιδί για τους κινδύνους που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Μη σκεφτείς αν φοβηθεί. Είναι προτιμότερο από το να μη γνωρίζει. Προσπάθησε να επικοινωνείς με το παιδί σου, με τρόπο που να σε εμπιστεύεται, ώστε να έλθει σε εσενα για να λύσεις κάθε απορία -που μπορεί να εξελιχθεί σε πρόβλημα. "Για τα παιδιά ισχύει ο κανόνας που ακολουθούν και στην πραγματική ζωή: δεν μιλάς με ξένους", έχει τονίσει ο Parry Aftab, διευθύνων σύμβουλος του WiredSafety.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται φύλακα, χρειάζονται γονείς που να κάνουν τη δουλειά τους

'Ερευνα που διενεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, έδειξε πως περίπου τα μισά παιδιά, ηλικίας 8-11 χρόνων, έχουν αποποιηθεί των δικαιωμάτων στην ιδιωτικότητα των προσωπικών μηνυμάτων και των φωτογραφιών που γράφουν και ποστάρουν στα social media. Σημείωση: η πρόσβαση στo Facebook δεν επιτρέπεται, αν δεν "κλείσεις" τα 13 -στα λόγια. Τη στιγμή που δεν διαβάζουν οι ενήλικες τις 17 σελίδες, με τους όρους χρήσης (ας πούμε του Instagram), θα τα διαβάσουν και θα τα κατανοήσουν τα παιδιά;

Φυσικά, οι μικροί μαθητές δεν ξέρουν σε τι έχουν συναινέσει και δεν ζήτησαν τη βοήθεια γονιών ή εκπαιδευτικών, με το περιεχόμενο να μπορεί να γίνει εμπορικά εκμεταλλεύσιμο. Η Rachel Obordo, social and community editor στη Guardian, έγραψε τον Νοέμβριο ότι "τελικά τα παιδιά δεν χρειάζονται φύλακα. Αυτό που χρειάζονται είναι να κάνουν τη δουλειά τους οι γονείς τους". Τι εννοεί;

Οι γονείς οφείλουν να δίνουν το παράδειγμα, στη χρήση των social

Κατ' αρχάς, οι ειδικοί έχουν καταλήξει στο ότι στις ηλικίες 8-11 χρόνων θα έπρεπε να απαγορεύεται η πρόσβαση στα social media. Πόσω μάλλον, η δημιουργία λογαριασμού. Οι γονείς θα ήταν χρήσιμο να ελέγχουν τα smartphones και το ψηφιακό αποτύπωμα των παιδιών τους και να μπλοκάρουν την πρόσβαση σε ανάρμοστα sites.

"Είναι αστείο να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε περισσότερους κανόνες και νόμους για ένα γκρουπ ανθρώπων που νομικά είναι πολύ μικρό, ώστε να χρησιμοποιεί τo Facebook, το Twitter ή το Instagram. Αν θέλουν οι γονείς να αφήνουν ελαστικά τα όρια, όπως συμβαίνει, θα πρέπει να αναλάβουν και τις ευθύνες για τις συνέπειες αυτής της ανοχής/αδιαφορίας, στα παιδιά τους. Αν οι γονείς θα συνεχίσουν να επιτρέπουν την πρόσβαση των παιδιών στο διαδίκτυο, οφείλουν να ελέγχουν καθημερινά τη χρήση που κάνουν τα παιδιά στο internet και τα social media και να δίνουν το παράδειγμα".

Θα άφηνες το παιδί σου να τριγυρνά σε sex club;

Ένας αναγνώστης της Guardian, που μετείχε στο άρθρο (και εργάζεται σε τεχνολογική εταιρία), έδωσε και τον τίτλο, όταν ενημέρωσε πως "έχω εξηγήσει στα παιδιά μου πως η παιδική τους ηλικία δεν χρειάζεται ανήκει στους χρήστες των social media. Όπως δεν θα αφήναμε τα παιδιά μας να τριγυρίζουν σε ένα sex club ή να παίζουν στη μέση μιας μάχης με όπλα ή να βγαίνουν τη νύχτα με ξένους ή να κάνουν bullying, προφανώς οφείλουμε να μην τους επιτρέψουμε τέτοιες συμπεριφορές και online".

Απλά -πρώτα- βήματα για να μάθει το παιδί να προστατεύει τον εαυτό του

Τη σήμερον ημέρα υπάρχουν πολλές καμπάνιες που ενημερώνουν τα παιδιά για τους κινδύνους που μπορεί να ελλοχεύουν στο διαδίκτυο και τον τρόπο ασφαλούς πλοήγησης. Ένα πολύ ενδιαφέρον video ανήκει στην Αστυνομία της Κύπρου και δημοσιεύτηκε στις 17/3 του τρέχοντος έτους.

 

Είχε προηγηθεί αυτό της 5ης του Γενάρη που είναι σύντομο, αλλά και άκρως περιεκτικό. Δείχνει μια κοπέλα που στέλνει μια αποκαλυπτική φωτογραφία, σε φίλο της -έναν άνθρωπο που νιώθει πως μπορεί να τον εμπιστευτεί. Την άλλη ημέρα, αντιλαμβάνεται πως οι λήπτες ήταν πολλοί περισσότεροι, με το εν λόγω στιγμιότυπο να γίνεται viral στο σχολείο της.

 

Στο μεσοδιάστημα (25/6), προέκυψε η ανάρτηση της Ελληνικής Αστυνομίας, video που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκή εκστρατεία «Say No!», για την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με το φαινόμενο του σεξουαλικού εκβιασμού και εξαναγκασμού των παιδιών, μέσω του διαδικτύου.

  

Μια καλή αρχή, λοιπόν για να ενημερώσετε τα παιδιά σας είναι να δείτε μαζί τους τα παραπάνω. Όπως λένε οι ειδικοί, η εκπαίδευση είναι χρήσιμο να ξεκινά από μικρή ηλικία, από όταν το παιδί παρακολουθεί τα πρώτα videos στο smartphone ή το tablet, ώστε να του γίνει συνείδηση. Οι επιστήμονες επιμένουν πως το ίδιο σημαντικό είναι να μιλάτε στα παιδιά σας, ούτως ώστε να μάθουν κατ' αρχάς να σέβονται τον εαυτό τους και να τον προφυλάσσουν, όπως και να σέβονται τους άλλους -και έτσι νικάτε και το bullying.

Άλλη μια λύση είναι να διακωμωδείτε τις selfies των παιδιών σας που έχουν ανάρμοστο περιεχόμενο -με την ελπίδα ότι θα τα οδηγήσετε στο να τις κόψουν (για να μην εξευτελίζονται άλλο). Σε αυτήν την τακτική έχουν οδηγηθεί χιλιάδες Βρετανοί.

Πηγή: news247.gr

Σχόλιο Διαχειριστή: Από την πολύχρονη εμπειρία μου στην Βθμια εκπαίδευση, έχω διαπιστώσει τεράστιο έλλειμμα ενημέρωσης σχετικά με τους κυνδίνους που διατρέχουν ανήλικοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φυσικά πάντα το πρόβλημα ξεκινά από την οικογένεια και "ακουμπά" κατ' επέκταση και στο σχολείο το οποίο καλείται να αναπληρώσει το τεράστιο κενό της ενημέρωσης και της ευαισθητοποίησης που θα έπρεπε σε πρώτη φάση να καλυφθεί εντός της οικογένειας. Κύριο ρόλο στην έλλειψη αυτή παίζουν οι γονείς οι οποίοι είτε γιατί δεν θέλουν να συγκρουστούν και επομένως να αντιμετωπίσουν και τις συνέπειες μιας τέτοιας σύγκρουσης με τον έφηβο, είτε γιατί δεν γνωρίζουν για να ενημερώσουν, τις περισσότερες φορές στρέφουν το κεφάλι από το πρόβλημα ώστε απλά να μην εμπλακούν. Αυτό λοιπόν τους πιστώνεται ώς τεράστιο λάθος. 

Star Wars - C3PO, R2D2, BB8

Οι παρακάτω φιγούρες ολοκληρώθηκαν στις 21-10-2017.

Απεικονίζουν τα θρυλικά ρομπότ και ανδροειδή C3PO, R2D2, BB8 από την σειρά ταινιών Star Wars. Το κίτ είναι της ιαπωνικής BANDAI και έχει την ιδιαιτερότητα ότι για την συναρμολόγηση του δεν απαιτείται κόλλα (όπως όλα τα κίτ της BANDAI). Είναι σε κλίμακα 1/12. Το τελικό αποτέλεσμα αποτυπώνεται στην παρακάτω παρουσίαση:

Η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών μέσα στη σχολική χρονιά

Στις μέρες μας παρατηρούμε όλο και περισσότερα παιδιά να ασχολούνται με υπολογιστές και tablet. Συχνά μάλιστα οι μικροί μας φίλοι ξεπερνούν τους ενήλικες στις ικανότητες χειρισμού αυτών. Όμως το γεγονός ότι στα παιδιά αρέσει πολύ να πατάνε τα κουμπιά και να παρακολουθούν με τις ώρες την πολύχρωμη οθόνη,  δεν τα καθιστά έτοιμα να χειριστούν την τεχνολογία αυτή με ωριμότητα και σύνεση. Καλό θα ήταν οι γονείς να περιμένουν έστω έως την προσχολική ηλικία πριν να συστήσουν τα παιδιά τους στα κινητά και τα tablet. Βέβαια μετά την ηλικία των 3 ετών τα παιδιά μπορούν να αποκομίσουν οφέλη από την τεχνολογία, εφόσον όμως η χρήση της αφορά εκπαιδευτικό περιεχόμενο.

Για παράδειγμα, για χρήστες iPad ή iPhone, υπάρχουν πολλές apps που διδάσκουν βασικά μαθηματικά, τις μονάδες μέτρησης, τα χρήματα, τα κλάσματα, γεωγραφία όπως και εργαλεία που σχετίζονται με τη μουσική και τις τέχνες. Γενικά υπάρχουν πολλά παιχνίδια και δραστηριότητες διαθέσιμες που εμπλέκουν τα παιδιά στην καλλιέργεια δεξιοτήτων όπως είναι τα παιχνίδια μνήμης, τα παζλ, τα προβλήματα λογικής και δημιουργικές δραστηριότητες όπως ο σχεδιασμός.

 Για παιδιά σχολικής ηλικίας ένα smartphone ή ένα tablet μπορεί να προσφέρει ένα επιπλέον επίπεδο γνώσης πέρα από την σχολική τάξη και τα βιβλία, λόγου χάρη πληροφορίες για την κουλτούρα και τον πολιτισμό μιας άλλης χώρας .

Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να εμπλέκονται ενεργά στην εμπειρία των παιδιών με τις ηλεκτρονικές συσκευές, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες. Για παράδειγμα καλό είναι οι συσκευές αυτές να βρίσκονται σε ένα κοινόχρηστο δωμάτιο όπως το σαλόνι και όχι στην κρεβατοκάμαρα του παιδιού.  Επίσης, μπορείτε ως γονείς να βοηθήσετε το παιδί σας να αντλήσει πολλαπλά οφέλη από τις ηλεκτρονικές συσκευές με το να μοιραστείτε την εμπειρία μαζί του. Για παράδειγμα μπορείτε να κάνετε ερωτήσεις ή να συζητήσετε διαφορετικά στοιχεία του παιχνιδιού που του αρέσει.

Οι περισσότεροι ειδικοί προτείνουν η χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών να περιορίζεται στη μισή ώρα τη φορά για παιδιά 4-5 ετών και όχι περισσότερο από μία ώρα για ένα παιδί 6-7 ετών. Όπως μεγαλώνει το παιδί σας, μπορείτε να παραχωρήσετε περισσότερη ελευθερία.

Κλείνοντας, πρέπει να ειπωθεί πως αν και αποδεχόμαστε και αγκαλιάζουμε τα οφέλη της τεχνολογίας, είναι απαραίτητο να βρεθεί μία ισορροπία. Τίποτα δε μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία ενός βιβλίου ή μιας εκδρομής στην εξοχή. Καλό είναι λοιπόν, κάποιες στιγμές, να κλείνουμε το διακόπτη και να περνάμε αληθινό και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας. Ο αληθινός κόσμος είναι ένα σημαντικό μέρος για να αναπτυχθούν οι γνωστικές, γλωσσικές και κοινωνικές δεξιότητες.

Πηγή: efiveia.gr

Σχόλιο Διαχειριστή: Δεν θα πρέπει να φοβόμαστε την χρήση των συσκευών αυτών από παιδιά ακόμα και 3 ετών. Συνήθως οι γονείς δεν ειτρέπουν την χρήση τους όχι γιατί έχουν πειστεί για το "κακό" που κάνουν αλλά γιατί δεν είναι διατεθειμένοι να "πληρώσουν" το ψυχολογικό κόστος της εφαρμογής του κανόνα χρήσης (π.χ. 1 ώρα) από το παιδί, κόστος που ενέχει και την σύγκρουση με το παιδί σε περίπτωση μη αποδοχής του κανόνα από αυτό. Έτσι ακολουθούν την λογική "σιγά μην μπλέξω, καλύτερα να μην το πάρει καθόλου..."
Φυσικά πάντα η χρήση τους πρέπει να γίνεται με ορθό τρόπο (περίπου μισή ώρα ενασχόλησης) και ποτέ σε βάρος άλλων υποχρεώσεων και ασχολιών.

Μια εξαιρετική εφαρμογή για Android που αναπτύσσει εκπληκτικά την υπολογιστική σκέψη των παιδιών είναι η "Lightbot Code Hour". Απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών και πάνω και τα εισάγει με εκπληκτικό τρόπο στον δομημένο τρόπο σκέψης.

Οι παθογένειες των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων

Το παρακάτω βίντεο αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις παθογένειες των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων. Αποτελεί αφορμή για προβληματισμό όχι μόνο από πλευράς των εκπαιδευτικών οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία προσπαθούν με τα λίγα μέσα που διαθέτουν να δημιουργήσουν χρυσάφι από άνθρακα, αλλά και από πλευράς πολιτείας-κοινωνίας ώστε να εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών, σύγχρονα προγράμματα σπουδών μακριά από παθογένειες παλαιοτέρων δεκαετιών και ποιοτικές συνθήκες διεξαγωγής του μαθήματος εντός και εκτός αίθουσας διδασκαλίας...

Στο Basketball Hall of Fame ο Νίκος Γκάλης !!!

 

Το δικό του «θρόνο» στον Όλυμπο του Παγκόσμιου μπάσκετ έχει από σήμερα ο Νίκος Γκάλης, ο οποίος εισήχθη και επίσημα στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.

Το όνομα του ζωντανού θρύλου του ελληνικού αθλητισμού πέρασε στην μπασκετική «αιωνιότητα» και φιγουράρει πλέον μεταξύ των κορυφαίων στο Μουσείο του μπάσκετ, που βρίσκεται στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης.

Ο «Γκάνγκστερ», ο οποίος κέρδισε την ύψιστη τιμή μετά από επτά διαδοχικές χρονιές που ήταν υποψήφιος, έγινε έτσι ο πρώτος Έλληνας που γίνεται μέλος του Naismith Hall of Fame.

Η τάξη του 2017 απαρτίστηκε εκτός του Γκάλη, που είναι ήδη μέλος του Hall of Fame της FIBA από το 2007, οι Τρέισι Μακ Γκρέιντι, Μπιλ Σελφ, Ρεμπέκα Λόμπο, Μάφετ ΜακΓκρόου, Ρόμπερτ Χιουζ, Τζέρι Κράουζ, Τζορτζ ΜακΓκίνις, Τομ Γιάρνστεντ, Ζακ Κλέιτον και Μάνι Τζάκσον.

Δείτε παρακάτω την συγκινητική του ομιλία καθώς και ένα tribute στην θητεία του στην πολυαγαπημένη ομάδα του τον Άρη Θεσσαλονίκης: